59 zł
Psychologiczna powieść o stracie, odpuszczaniu i sile, która rodzi się wtedy, gdy coś się kończy.
Dla kobiet, które wiedzą, że nic nie trwa wiecznie — i że właśnie w tym kryje się sens.
Książki wysyłamy na bieżąco! Nakład ograniczony!
Powieść psychologiczna
Nikt nie obiecał nam jutra.
Kiedy Marta wpadła na peron, z którego odjeżdżał pociąg do Sopotu, spóźniona jak zwykle, pierwsze, co zobaczyła, to czarny kruk siedzący na czerwonej walizce. Pierwsze zdanie powieści
Wysyłamy na bieżąco · u Ciebie w 2–3 dni robocze
O czym jest ta książka
To powieść o stracie, o odpuszczaniu i o sile, która rodzi się dokładnie wtedy, gdy coś się kończy. Dla kobiet, które wiedzą, że nic nie trwa wiecznie — i że właśnie w tym kryje się sens.
Napisałam ją dla tych, które zatrzymały się w biegu: czasem z własnej woli, a czasem dlatego, że życie kazało im stanąć. Dla tych, które wiedzą, jak to jest coś stracić, a mimo wszystko wciąż chcą wierzyć w sens i w światło.
To nie jest historia o końcu, tylko o przebudzeniu — o tym, że nawet z najgłębszej ciszy może narodzić się nowy początek, i o sile, która przychodzi dokładnie wtedy, gdy wydaje się, że życie postawiło nas pod ścianą.
Trzeba żyć, bez względu na to, ile razy runęło niebo.D. H. Lawrence · motto powieści
Historia
Marta ma wrażenie, że codzienność, którą zna, nie daje już radości, a w sercu coraz częściej rodzi się pytanie: czy tak już będzie zawsze? Zmęczenie i poczucie, że utknęła, towarzyszą jej niemal bez przerwy — aż do dnia, w którym nagła, zupełnie niespodziewana strata zatrzymuje ją naprawdę.
Żeby odnaleźć siebie, Marta musi przejść przez żałobę i pozwolić sobie na to, by niczego nie wiedzieć. Musi nauczyć się odpuszczać i iść dalej, nawet jeśli nie zna kierunku, i zobaczyć, że przez to, co boli, nie prowadzi żadna droga na skróty.
To opowieść o kobiecie, która odkrywa, że nawet w najciemniejszym miejscu można znaleźć światło.
Zajrzyj do środka
Zwyczajny piątek, zwyczajna podróż nad morze. I jeden znak, którego Marta jeszcze nie umie odczytać.
Rozdział 1
Kiedy Marta wpadła na peron, z którego odjeżdżał pociąg Pendolino do Sopotu, spóźniona jak zwykle, pierwsze, co zobaczyła, to czarny kruk siedzący na czerwonej walizce.
Ptak patrzył jej w oczy, nieruchomy, jakby czekał właśnie na nią, a nie na zmęczonego podróżnego – właściciela walizki – który palił papierosa metr dalej. Marta poczuła ukłucie niepokoju, zupełnie irracjonalne, jakby dotknęło ją coś dziwnego, śliskiego, ciemnego. Coś, czego nie potrafiła nazwać. Dopiero potem, już po wszystkim, miała zrozumieć, że to był pierwszy znak.
Asia machała do niej z końca peronu, uśmiechnięta jak zawsze, jakby to był zwyczajny piątek i zwyczajna podróż nad morze. Marta podbiegła, głośno sapiąc i potykając się o swoją torbę, a wtedy kruk wzbił się w powietrze ciężkim ruchem skrzydeł. Usiadł na oparciu ławki i – mogłaby przysiąc – znów zapatrzył się na nią.
Dalszy ciąg czeka na stronie siódmej Twojego egzemplarza.
Ale potem zawsze przychodzi świt. Zawsze wschodzi słońce — nad pustym morzem, nad miastem, nad czyimś zmęczonym sercem.Z powieści
Wiadomości, które dostałam
Ból po stracie nie maleje z upływem lat i nie znika — to my stajemy się więksi, a nasze życie poszerza się o nowe doświadczenia, relacje i przestrzeń wokół tego niezmiennego ciężaru. Znam z autopsji od dzieciństwa. Przytulam.Czytelniczka
Właśnie odłożyłam ją na kolana po przeczytaniu ostatniej strony. W głowie mam tyle myśli. Jestem sama w dalekiej podróży i wzięłam ją ze sobą bardzo spontanicznie, nie wiedząc, że będzie to jak przepowiednia. Ta książka była dla mnie jak przysłowiowa kropka nad i.Czytelniczka
Właśnie dzisiaj skończyłam czytać. Cała historia dała mi nadzieję na lepsze. Warto podjąć trud walki o swoje życie po stracie, po żałobie. Po czasie lżej się oddycha.Czytelniczka
Jestem w połowie chłonięcia tej książki i jestem autentycznie wdzięczna, bo pomaga mi dojrzeć światełko w mroku. Dziękuję za balsam dla mojej duszy.Czytelniczka
To bezdyskusyjnie Twoja najlepsza książka. Jest mądrze, ciepło i otulająco — jest w niej prawda, lekkość i mnóstwo nadziei.Pierwsza czytelniczka rękopisu
O autorce
Nazywam się Małgosia Dawid i piszę powieści, które sama wydaję. Jestem po rozwodzie, wychowuję nastoletnią córkę i mam za sobą własne pożegnania.
Nie piszę więc o czymś, co sobie wyobraziłam. Piszę o tym, co znam.
Pytania
Z posłowia
Tak kończy się ta powieść — posłowiem, w którym mówię już nie o Marcie, tylko do Ciebie.
Żyjemy tak, jakbyśmy mieli do dyspozycji nieskończoność. Jakby bliscy mieli być zawsze obok. Jakbyśmy mieli jeszcze tysiąc okazji, żeby powiedzieć „kocham cię", „dziękuję", „przepraszam". Największą iluzją, w którą wierzymy, jest myśl, że mamy czas.
Dlatego warto się zatrzymać. Warto spojrzeć na swoje życie i zadać sobie pytanie: czy to, czym się martwię, będzie miało znaczenie w moim ostatnim dniu? Jeśli odpowiedź brzmi „nie" – może warto nadać temu mniej wagi.
Doceniajmy ludzi. Doceniajmy relacje. Doceniajmy zwyczajne chwile, które wcale nie są zwyczajne – poranek z kubkiem kawy, rozmowę pełną śmiechu, obecność kogoś, kto po prostu jest.
Jeśli doświadczyłaś ogromnej straty, po której wydaje ci się, że nie da się już pozbierać – pozwól sobie na żałobę. Nie uciekaj od niej. I wiedz, że życie może narodzić się na nowo, w innej formie – czasem zaskakującej, czasem przynoszącej dar, którego nigdy byś się nie spodziewała.
Życie jest kruche. Ale właśnie dlatego jest tak bezcenne.
Małgosia
Teraz. Dopóki mamy czas.
Tam, gdzie kończy się czas
Marta musiała stracić wszystko, żeby to zobaczyć. Tobie na początek wystarczy jeden wieczór.
Wysyłka w 2–3 dni robocze · BLIK, karta lub przelew · 14 dni na zwrot
